Boven op de berg had je een prachtig uitzicht over de haven en de huidige stad Agadir.
Via een poort, waaruit bleek dat wij niet de enigste Nederlanders waren geweest die Agadir aandeden. Op de poort stond het opschrift “Vreest God ende eert den Koning 1746”. Een kasba is een imposante, hoog oprijzende woonburcht.

Terug bij ons hotel ontstond er onenigheid over de vooraf afgesproken prijs met een taxichauffeur, omdat hij zogenaamd tien minuten langer had moeten wachten.
Sietske, die de taal goed spreekt, liet dit niet over haar kant gaan. Uiteindelijk werden zij het eens over de prijs.

Later die avond waren wij uitgenodigd in het vijf sterren hotel Atlantic Palace, waar ons een diner aan geboden werd door
Prinses Lalla Malika.

Een hotel met veel pracht en praal. Wij hebben onze ogen uitgekeken. Het was wel even zoeken om een goed plaatsje te vinden in de eetzaal. Het rook er lekker.

Tegen koffietijd kwamen we in Taroudannt aan. Taroudannt is omgegeven door gekanteelde muren van roodbruine aarde met palmen er omheen.
Eerst zijn wij langs de ommuring omhoog geklommen om het uitzicht over de stad te bewonderen, om vervolgens voor een koffiebreak naar hotel Palais Salam te gaan.

Dit bijzondere hotel was in vroegere tijden het paleis waar de gouverneur woonde. Het heeft een eigen poort in de stadsmuur.
Voordat wij aan de koffie gingen hebben we het hotel en de mooi aangelegde binnentuin bekeken.
Dat was zeker de moeite waard, maar de bediening was niet berekend op zo’n groot aantal gasten die allemaal tegelijk koffie wilden drinken.

Na de koffie was er nog tijd om een wandeling door de Soek te maken. Maar eerst hebben wij een winkel bezocht waar allerlei producten te koop waren, die gemaakt waren van de vruchten van de arganiaboom. Zoals middelen tegen spataders, verstopte neus, parfum en olie voor salades enz. Echtgenote Jannetje kocht een flesje parfum en olie voor in de salade. Naar mijn idee had deze parfum dezelfde geur als die ik de avond er voor  in de eetzaal van Hotel Atlantic Palais had geroken.

Al draaiende wordt de olie uit de vruchten van de Arganiaboom geperst.

Wij werden ontvangen in een soort binnenplein met lage tafels, banken en poefs. Toen kregen wij een groene soep geserveerd met een stuk brood  (leek op een grote, dikke pannenkoek), waar een ieder een stuk  vanaf kon nemen. Daarna kwam kip in de tajine met vruchten en wat groente. Deze kip hebben wij met onze handen opgegeten en smaakte verrukkelijk. Wij vonden de kip hier lekkerder dan eerder in het vijf sterrenhotel Atlantic Palace. Eigenlijk mag je alleen je rechterhand gebruiken bij het eten. De linkerhand mag niet worden gebruikt, want die is onrein aangezien die ter reiniging op  het toilet wordt gebruikt. Overigens waren de toiletten hier schoon en fris. Ook hier kwam weer de schaal met vers fruit op tafel en thee met zoete koekjes.

Twee heren, vrouwen waren nergens te bekennen, verzorgden de theeceremonie, waarna het feest kon beginnen met zang en dans. Toen wij daar genoeg van hadden, bood de reisleidster aan om een wandeling door het dorp te maken. Buiten gekomen zag het zwart van de ezels en de eigenaren nodigden ons uit om vooral een ritje te maken op zijn/haar ezel. Dit natuurlijk tegen betaling. De wandeling viel ons echter tegen omdat het wegdek vol met keien en gaten zat en wij alsmaar lastig werden gevallen door bedelende kinderen. Terug in ons hotel moesten wij ons snel omkleden, want dit keer bood de burgermeester van Agadir ons gezelschap een lopend buffet aan in hotel Royal Mirage Agadir. Niet met de bus maar er lopend naar toe. De reisleidster had ons namelijk verteld dat hotel Royal Mirage Agadir maar zo’n twee honderd meter lopen van ons hotel verwijderd zou zijn. Dat bleek een misrekening, het was wel 3 kilometer lopen. Niet dat wij dit erg vonden, maar het begon halverwege te regenen en daar was niemand in ons gezelschap op gekleed. Het heeft wel wat, om met een zo’n grote groep mensen op stap te gaan. Gelukkig was er een shuttlebusje beschikbaar voor de mensen die slecht ter been waren. Later na het eten vonden wij het heel ontspannend om weer terug naar ons hotel te wandelen. Wij sliepen die nacht heel goed.

Zondag 28 februari 2010: afsluiting van onze Agadir reis: Na het ontbijt hebben wij een bezoek gebracht aan de Kasbaruïne. Jannetje en ik zijn niet meer helemaal naar boven gegaan. Donderdagmiddag waren wij daar al geweest. Wij  genoten vanaf de parkeerplaats van het uitzicht en hebben wat souvenirs gekocht bij de aanwezige kooplieden. Ten slotte heeft Sietske de Boer de Friese deelnemers aan deze reis op de foto gezet. Vervolgens maakten wij per bus een rondrit door Agadir. De begraafplaats hebben wij niet bezocht, omdat  men de doden met rust laat.. Terug in ons hotel moesten wij ons weer snel omkleden voor de herdenkingsdienst in de Rooms Katholieke kerk, “St. Annakerk”, in Agadir.

Het was een sfeervolle oecumenische herdenkingsdienst, die werd voorgegaan door onze Vlootaalmoezenier. Hij had mij van tevoren gevraagd of ik de Eerste lezing wilde doen, Genesis 15,5 -12, 17 en 18 en dat is goed gegaan. Onze krijgsmacht- Iman heeft ook voor ons gebeden en dat was voor ons westerlingen wel apart. Na zijn gebed heeft hij ons uitgelegd wat hij had gebeden.

Ter afsluiting werd er in de kerk een officiële militaire herdenking gehouden onder leiding van de Nederlandse militaire attaché. De Nederlandse vlag werd de kerk binnengedragen en de Jannen van toen brachten de militaire groet. Door het bestuur van de Stichting Agadir 1960 – 2010, Nederlandse ambassade en Koninklijke Marine werden kransen gelegd en tot slot hebben wij met elkaar uit volle borst het Wilhelmus gezongen. Buiten de kerk werden de mannen gevraagd zich op te stellen voor een groepsfoto. Na de lunch, die ons werd aangeboden door de reisleidster, hebben Jannetje en ik niet aan het officiële programma deelgenomen, maar zijn het zwembad ingedoken en daarna opgefrist een wandeling over de boulevard gemaakt. De boog kan niet altijd gespannen zijn. Om vijf uur ’s middags moesten wij in de hoteltuin klaar staan voor een groepsfoto van alle deelnemers aan Agadir 1960 – 2010 dit als een aandenken aan de afgelopen dagen. De reis naar Agadir was een succes geworden en een ieder werd bedankt die daar aan had meegewerkt.

Er werd nog een film getoond en de voorzitter van de Lyonsclub van  Agadir heeft nog een dankwoordje gesproken en toen was het tijd voor een afsluitende borrel. Na een gezellig borreluurtje en avondeten zijn wij naar bed gegaan, want wij moesten om 03.45 uur in de lobby van ons hotel klaar staan voor de terugreis. Dit in tegenstelling tot de andere groep, die later in de morgen kon vertrekken.

Maandag 1 maart 2010: terugreis
Om 03.00 uur in de ochtend werden wij per telefoon gewekt door de receptie. Wij hadden ons nog maar nauwelijks gedoucht toen er al iemand voor de deur stond om onze bagage op te halen. Gelukkig hadden we de avond te voren alles al in gereedheid gebracht, zodat hij onze koffers gelijk kon meenemen naar de lobby.

Het hotel was tegen een helling gebouwd en om in de lobby te kunnen komen moest je allerlei trappen nemen.
Er was geen lift aanwezig. Het was fijn dat er iemand was die onze bagage naar boven bracht.

Precies om 03.45 uur zijn wij vertrokken naar het vliegveld bij Agadir. De reis verliep dit keer zonder hindernissen.
Ook het overstappen in Casablanca voor onze vlucht naar Amsterdam verliep sneller dan wij gedacht hadden.
Tijdens onze vlucht naar Amsterdam kregen wij een ontbijt gereserveerd met Beghrir: een pannenkoek van griesmeel en tarwe, herkenbaar aan de gaatjes op de oppervlakte, en Harsja: pannenkoekjes met thee/koffie en frisdrank naar keuze.

Op Schiphol stond de bus naar Friesland al op ons te wachten, die ons weer netjes thuis heeft gebracht.

Er was nog één verrassing voor ons.
Fam. de Jong had per abuis onze koffer meegenomen. Na wat getelefoneer zijn de koffers de andere middag  omgewisseld.

Honds moe, maar heel voldaan kwamen wij na een terugreis van 13 uren weer thuis.
Wij hebben genoten van deze bijzondere reis en het souvenir, een mini Tajine, dat wij in Agadir gekregen hebben staat nu als aandenken op mijn bureau te pronken.

Het was jammer dat er geen rust puntjes in het programma waren ingebouwd, maar verder prima in orde.