Opschrift van een artikel uit de Legerkoerier 1962. De auteur is de kapt.J.H.Buising

Onvermoeibaar heeft het succesvolle landmacht detachement in de eerste weken van juni (1962) de bush tot in de verre omtrek van Maledofok afgezocht,want men had gehoord dat de para's enkele bivaks hadden aangelegd in het oerbos. Dat rondploeteren hield in: soms dagen leven op half of nog minder patrouille rantsoen,rijst met wat gedroogde vis.

De kleren zijn daarbij altijd nat. De dungarees( gevechtspakken) evenals de jungleboots Mariniersuitrusting. Daarom houdt men de KL-ers- zonder Mariniersembleem op de borstzak ook wel voor Mariniers,niet in het minst de dagbladpers,hetgeen de soldaten van de Kl niet prettig vinden.Aan de overrijke begroeing scheuren de kleren gemakkelijk stuk,de schoenen rotten naenige tijd baggeren van de voeten,om over de voeten maar niet te spreken.
Slapen gebeurt op tandoes (zeiltjes),die men tussen de palen en latten spant om niet weg te spoelen.De baarden groeien aan en ook de galgenhumor bloeit welig op.
Als de voedselvoorraad zo minimaal is dat de noodrantsoenen eraan te pas komen,dan komt een dakota van de Klu aanbrommen die met wat droppings van gevechtsrantsoenen het moreel weer opmontert. Terwijl hij al rondcirkelend dichtbij het bivak dropt denken ze op de grond, "hoe kan die vent ons hier vinden in deze eenzelvige wildernis",en in het vliegtuig denkt men : "hoe kunnen die lui in hemelsnaam daar gaan zitten".

Inderdaad vond men na een week zoeken in zeer zwaar terrein ,met de hulp van de onmis- bare Papoea's de beide bivakken terug,waar men nog allerlei uitrusting en zelfs wapens aantrof. Inmiddels arriveerde de rest van de compagnie,onder commando van kapt. H. van de Linden,bij het inmiddels als basis dienende Maledofok. Men ging nu gemeenschappelijk opereren op en bericht dat op 6 uur zuidwaarts gaande van dit ord een kleine 30 para's in schuilbivak lagen.

Dodelijk schot

Bij de nadering van dit bivak werd een afsluiting gelegd,terwijl een peloton zou aanvallen. Tijdens deze aanval opende een vluchtende para het vuur op de wegduikende compagnies commandant. De vlakbij hem liggende soldaat Bos werd dodelijk getroffen.
Toen men het bivak had bezet bleken er veel minder para's te hebben gezeten.
Een sneuvelde en een aantal wist te ontsnappen deels ongewapend,ongekleed en gewond. In dit van parachutes gebouwde bivak vond men een dagboek dat de afmars vermeldde van de hoofdgroep daags tevoren. De gesneuvelde krijgsmakker meevoerend bereikte men na 8 uur moeizaam de nu welbekende kampong Maledofok,waar de helicopter de droeve last overnam en naar Sorong bracht. Terwijl de compagnie in de wildernis hun gevallen kameraad kort her- acht,werd hij op eerste Pinksterdag onder grote belangstelling van de Sorongse gemeen- schap zwart,bruin,en blank met militaire eeer begraven. Dagenlang bleef kapt van der Linden met zijn troepen nog de para's opjagen tot men alle contact verloor.

Opnieuw zware tol

Het zou precies en week later zijn dat een duidelijke boodschap over een groep van 7 man binnenkwam uit de kampong Mariat,halverwege tussen Sorong en Kaimono. Hongerige en vermoeide para's verbleven daar in het huis van de goeroe. (dorpsonderwijzer).
Een detachement onder bevel van elnt A.Vos trok in de vroege zaterdagochtend van Sorong naar de kleine kampong en sloot deze behoedzaam af.

een groepje sloop tot dichtbij het huis,waar alles in rust was en wierp een handgranaat naar binnen.Terwijl de explosie dreunde sprongen een zestal para's te voorschijn en renden de helling af aan de achterzijde van de kampong. De hier liggende afsluitingsgroep opende het vuur op hen,maar ze schoten al voortrennend fel terug. Daarbij stuitten ze op een brenploeg bestaande uit korporaal L.F.Phijl en sld V.A.Pouw. Op hen inlopend troffen ze beide militairen en verdwenen met achterlating van 2 doden in het oerwoud. De zwaar gewonde Nederlandse militairen overleden korte tijd later en opnieuw gingen in Sorong op de schepen in de haven de vlaggen halfstok. In het huis van de goeroe troffen ze nog een gesneuvelde Indonesiër aan. De achtervolging van de ontsnapten leverde na een kort vuurgevecht nog een gewonde gevangene en een gesneuvelde para op.

Onverwacht

Ruim een week later gebeurde het onverwachte,waar de soldaten van kapt. van der Linden, de lnts.van Nassau,van Barnau Sijthoff en de Weerd na weken van grote inspanning moed en ontbering op hadden gehoopt;de overgave van opgejaagde en uitgeputte parachutisten in het gebied van Sorong. En uitgerekend viel - ofschoon het hun volledig toekwam - de eer te beurt aan de aalmoezenier,de veldprediker, 2 doktoren en ondegetekende op tournee,die onder de veilige dekking van een detachement infanterie terugkeerde van Kaimono,waar zij deze com- pagnie hadden bezocht. In een bocht van de weg stond het convooitje plotseling tegenover 10 parachutisten,die de witte vlag van overgave voerend ,de handen omhoog staken.

Hoe groot de opwinding in het begin ook was,ieder beijverde zich de eerste te zijn om hen van hun wapens te ontdoen,terwijl snel in het zijterrein werd gespeuerd of er nog van deze leiden in hinderlagg mochten liggen. Toevallig was er nog een meerijdende lege jeep,waarin het 10 tal werd bijeengezet en voort ging het- zij het met veel vertraging en gesleep van vastgeraakte jeeps uit de modder,naar Srong waar de kolonne die door de slechte weg in 2 stukken was uiteengevallen 's-avonds en laat in de nacht met de buit terugkeerde.

Hoewel een klein aantal desparado's rondzwerft in de wildernis is ook in het Sorongse de opruiming van de parachutisten,die het in dit gebied ruim een maand hebben uitgehouden een feit. De capitulatie van de verspreide rest is nog een kwestie van tijd,als ze nog ooit tevoor- schijn zullen komen,want Nieuw Guinea is een onbarmhartig land waar de natuur de mens vijandig is. Onze soldaten kunnen er van meepraten.