Das Versprechen - De Belofte  
door W.Baars

Bron: Brons 39 Uitgave van de Vereniging Dragers Bronzen Leeuw en Bronzen Kruis

Frau Baars, Frau Baars, Snell bitte. In einer halben Stunde mUssen wir abfarhren ."
Wij schrijven nazomer 1940 en hadden twee Duitse soldaten ingekwartierd.
Herfst 1939 waren wij via de mobilisatie aangewezen om twee Hollandse soldaten onderdak te geven.Ene Gerritsen uit Ommen en ene Koerts uit Gouda. Zij hebben de meidagen van 1940 overleefd. ( Een wonder dat ik de namen nog weet. Van gisteren vergeet ik alles). 
Wij waren aldus geregistreerd voor ruimte en die lijst was aan de Duitsers overgedragen.
De meidagen waren niet schadevrij over 's-Gravendeel gekomen.
Verschillenede bommen ( o.a. in een boomgaard waar Hollands geschut stond. Geen slachtoffers. Wel bij de varkens die daar liepen. De karbonnaadjes hingen in de bomen. ) en artillerie granaten waren ons tendeel gevallen. 

Kerktoren, watertoren en de molen waren ondermeer geraakt vanuit Wieldrecht. Ook de boerderijen op de Krabbepolder en het Spui brandden af. Slechts een burger kwam om het leven. Op 10 mei bij een
luchtgevecht tussen een Spitfire en een Messerschnitt sneuvelde de Engelse piloot. Hij ligt op 's Gravendeel begraven met de gesneuvelde Hollandse soldaten uit Wieldrecht. Een door de Hollanders achtergelaten kanon (14/5) op het havenhoofd werd door burgers in de rivier geplonsd. 
Een gerechtvaardigde beslissing. Aldus onzichtbaar voor de Duitse vliegtuigen. Die hadden net tevoren bommen geworpen in die buurt met alleen materiaalschade. Ook de Boerenleenbank kwam niet ongeschonden uit de strijd (14/5). De marmeren letters moesten het ontgelden en werden door de
metselaar van de muur geslagen. Uit voorzorg om de Duitsers te misleiden waar de centen zaten?!

Ons huis kreeg twee mitrailleurkogels. Een dwars door de deur verdween met een stofwolk de kalkstenen binnenmuur in. Bleef onvindbaar en de tweede zit nog zichtbaar in de buitenmuur .
Die zomer kregen we dus die Duitsers. Nette jongens. Maar accepteren kon ik ze beslist niet. 
Ze kochten o.a. de winkels leeg en stuurden alles op naar hun familie en verloofden. Mijn moeder was goed voor hen, maar delen in de soep was er niet bij ! Ook kwamen er komische situaties voor. De oude barbier Janus Mol bijvoorbeeld. Hij was zo doof als een kwartel en liep altijd midden op over straat. Verkeer was toen nog minimaal. Ging er toevallig een Duitse kolonne op oefenmars vanaf het schoolplein dan sloot de Duitse commandant expres achter ...Mol aan. Een tweede kolonne daar weer achter en maar zingen, want dat konden ze van " Wir fahren gegen Engeland" , Mol met zijn bombazijne petje op hoorde niets, Marcheerde rustig door aan het hoofd van de stoet. 
'n Pracht gezicht zowel voor de bevolking als voor de Duitsers.
Hilariteit alom! Na ongeveer 1 kilometer was Mol bij zijn zoon en haakte hij af. 

De Duitsers waren bestemd om over te steken naar Engeland. Veel gevorderde schepen waren afgekopt om als landingsvaartuig te dienen. Doch die operatie is nooit doorgegaan.
Op een mooie zomeravond stonden die Duitsers bij ons op het platte dak dat achter onshuis was, toen weer eens alle zoeklichten aanflitsten en ik sloot me bij hen aan. Ze kregen een Engels vliegtuig richting Duitsland door die kruisstraling in het vizier. De piloot stak zelf ook even een licht aan, Als
groet ? Jk was zo jaloers als het maar kon op die vrije vogel in de lucht. Zelf voelde ik mij onder die Duitse dictatuur opgesloten. Om te ontploffen!  Alle batterijen vuurden zonder succes op mijn idool. Hoorde ik die ene Duitser tussen zijn tanden sissen; "Schweinhuride Bombardieren nur Frauwen und
Kinder". En toen ontplofte ik werkelijk. "Was haben Sie dann mit Rotterdam gemacht? ".
Met niet te beschrijven (on)nodige godvers.

De tweede Duitser mengde zich in de discussie met "In Rotterdam habben wir nur de Judenviertel bombardiert". ( Terwijl ik dit schrijf breekt van verontwaarding het zweet me nu nog uit). zelf was ik een paar dagen in Rotterdam geweest en had de verwoesting gezien. De stad smeulde nog. Er stond zelfs een niet ontplofte zware bom rechtovereind bij het verwoeste Maasstation, dat nooit meer opgebouwd is ...
"Das Steht in unserer Zeitung Mensch". Wat die Duitse propaganda toch teweeggebracht heeft!

Moeder had die ruzie gehoord en kwam haar boven met "Willem hou nou maar op, Zij worden ook gestuurd". Olie op het vuur natuurlijk. Ik even later af. Die Duitsers waren ene Rudi Kemp, hij kwam uit het Rhurgebied vandaan van de tweede weet ik nog zijn veldpostadres "Frau Elli Lau. Pritsier in
Mechlenburg. Kreis Hagenau. ( Dat ik dit nog weet, zie begin artikel). Dat die tweede Duitser ( Frits) zich zo opwond is enigszins te begrijpen. Hij had zelf een vrouw en dochtertje van 5 jaar in die Heimat.

Na weken kwam hier natuurlijk ook een einde aan en moesten ze plotseling afmarcheren.
Moeder vroeg waar ze naar toe moesten. Wisten ze niet. Geheim. "ach, moet je dan naar het front"? reageerde ze. Gedachtig aan het soldatenliedje dat ze ondermeer. voor mij zong toen ik vermoedelijk nog klein was. Want zingen kon mijn moeder.

Ik had een wapenbroeder
Doch die heb ik nu niet meer
Hij is in de strijd gebleven
Wat minde hij mij teer (bis)

De verdere coupletjes ben ik vergeten. Door weemoed overmand nam ze afscheid van hen. Der Rudi zag dat en reageerde: " Voor Weinachten ist alles fertig und sind wir wieder zu Hause ( wat ik persoonlijk zeer in twijfel trok}.
Und Frau Baars, ich komme bestimmt vor Weihnachten zuruck nach 's-Gravendeel um Sie zu besuchen ".

We schrijven 20 jaar later. Zo tegen de jaarwisseling vliegt de deur in de keuken open en der Rudi ( hij was het, met een kunstarm) stapt zo onverhoeds naar binnen en schreeuwt: "Da bin ich, Frau Baars. Ich habe ihnen versprochen... " en verder kwam hij niet. Er stond een nieuwe Frau Baars.
Een iets jongere uitgave stond een flesje op te warmen voor Baarsjes junior. Zij schrok zich wezenloos. Kwam al gauw bij haar positieven en stuurde der Rudi resoluut met een nog grotere mond de deur uit tl Raus Sind Sie verrückt? 

Hij stribbelde nog wat tegen, Geen pardon "Raus und snell. " Vrouw Baars kon ook Duits en wetende dat ik niet zo gecharmeerd was van hun optreden tijdens '40 -'45, kon hij gaan. Hij stamelde nog wat in de poort. Vroeg waar er soms een restaurant was en stapte in zijn auto. Zijn vrouw zat er nog in met een jongent je van een jaar of 10. Die was verstandig en was niet uit de wagen gekomen. De jonge Frau Baars zei nog dat de alte Frau Baars in een Heim zat.
Der Rudi af in zijn volkswagentje. Beloofd in 1940. Door de legerleiding. Hij had er wel zijn rechterarm voorin moeten leveren en. ..moest als oorlogsinvalide verder door het leven. 

Zelf kwam ik een half uur later thuis. Zaterdag, dus druk bij de Havendienst. Aldus wat verlaat. 
Kreeg prompt van die visite te horen en gaf haar gelijk in haar optreden. 
Hoewel ik hem wel had willen spreken.
Had hij maar fatsoenlijk aan moeten bellen en niet zo brutaal. Ik was overdonderd. "Het is geen oorlog meer",aldus Frau Baars. Ik heb nog naar een eetcafé hier in de buurt gebeld. Doch zonder resultaat. 
In ieder geval had der Rudi zijn missie volbracht. Wel een paar jaar later dan gepland!  Maar hij had woord gehouden wat de tijd betreft. Het was namelijk weer bijna Kerst en deze Weihnachten was hij beslist thuis.
Door samenloop van omstandigheden liepen we elkaar mis. Dan hadden zijn IJzeren Kruis en mijn Kruis van Verdienste broederlijk naast elkaar kunnen liggen.

Broederlijk? Next generation. I hope