Portret Hans de Leeuw, 81 jaar.        1940-1945 Prinses Irene Brigade
door Suzanne Stam - Bron Trivizier mei 2001

Hans de Leeuw, toen en nu

"Twee jaar voor de oorlog uitbrak was ik in België werkzaam. Na de Duitse invasie belandde ik na een moeizame vlucht in Engeland, waar ik me prompt aanmeldde voor militaire dienst via de Nederlandse Ambassade in Londen. Ik wilde mee helpen om mijn vaderland te bevrij- den. In Augustus 1940 werd ik opgeroepen en ingedeeld bij de overgebleven Nederlandse landstrijdkrachten, die aangevuld werden door nieuwe recruten uit verschillende werelddelen en Engeland vaarders. Het jaar daarop, werd dit leger omgedoopt tot Koninklijke Nederlandse Brigade 'Prinses Irene'. In 1941 huwde ik met een Engelse en kregen wij een zoontje.

Het begin soldij, meen ik, was slechts een tweetal shillings per dag, waarmee men zeker geen bokkensprongen kon maken. Wat onze normale levensbehoeften aanging viel niet te klagen: we hadden immers goed onderdak, kleding en de voeding was beter dan die voor doorsnee burgers.

De Brigade bestond uit enkele 'gevechtsgroepen', ik hoorde bij de 2e. De bewapening van de Brigade bestond uit geweren, mitrailleurs, mortieren, licht luchtafweer geschut, veld-artillerie en anti-pantser geschut, motortransportafdeling, politie troepen, e.d. Tot ver in 1944 werden wij grondig getraind en op den duur werd ik ingelijfd als korporaal en afstandsmeter bij een peloton 3 inch mortieren. Al hoewel er een kampement in de Midlands was opgericht, verbleef de Brigade toch in de loop der jaren op verschillende standplaatsen, zodat we begin 1944 aan de oostkust belandden, waar generaal (later veldmaarschalk) Montgomery ons een peptalk kwam geven over de ophanden zijnde enorme geallieerde invasie 'Overlord' in Europa. Uiteindelijk zette mijn eenheid vaste voet op Franse bodem in Normandië op 7 Augustus 1944. Aan de kust was het al betrekkelijk rustig en kregen we stellingen over te nemen van Canadese parachutisten, waar onze eerste slachtoffers vielen. 

Niet lange tijd erna begon de grote doorbraak der geallieerden door Duitse verdedigingen en trokken wij eveneens noordwaarts. 
Met groot enthousiasme werden we overal begroet, bijzonder éénmaal in België; er was gejuich, omhelzingen en bloemen gedurende die bliksemsnelle doortocht.

Totdat wij bij de stad Diest belandden, waar ons konvooi onder vuur kwam van Duitse tanks. Enkele van onze makkers sneuvelden en er was verlies van wat materiaal, totdat de vijand overrompeld was. Kort daarna werd ik gedetacheerd bij gepantserde eenheden van het Engelse leger vanwege bekendheid met het terrein en talenkennis. In het grensgebied met Nederland had het tankregiment, waarbij ik ingedeeld was, een vuurgevecht en liep ik een lichte verwonding op, die ik echter verwaarloosde.

Na enkele tijd volgde een ontsteking in mijn linkerhand en prompt operatief ingrijpen bleek noodzakelijk om mijn arm niet te verliezen. Uit de narcose ontwakend in een open veld zag ik toen ik omhoog keek een eindeloze stroom van vliegtuigen. Zodoende was ik getuige van het begin van Montgomery's -tot mislukking gedoemde- operatie 'Market Garden', de aanzet tot de 'slag om Arnhem'.

Ik werd teruggevlogen naar een ziekenhuis in Engeland, waar mijn vrouw me bezocht. Groot was haar opluchting, dat ik niet ernstig gewond was en dat, zoals ze me later bekende, mijn 'klokkenspel' nog in tact was! Eind december kon ik Engeland weer verlaten en na enig zoeken vond ik mijn eenheid weer terug op Walcheren. We werden opnieuw ingezet om een bruggehoofd over de Maas vlak bij Den Bosch te maken; velen onder ons lieten ook hier het leven. Plots kwam de order tot terugtrekking want de Duitsers waren elders tot overgave gedwongen. We trokken als eerste troepen Den Haag binnen en spoedig daarna mocht ik de militaire dienst verlaten. Ik haalde mijn jonge gezin in Engeland op en tezamen gingen we naar België, waar ik mijn vroegere beroep kon hervatten. In 1953 emigreerden wij uiteindelijk naar Canada waar ik nu nog woon."

  Bron: Trivizier