Laatste brief van Frans  Heinekamp                                                                                                  
 

Utrecht, 9 Juli 1942.


Mijn eigen lief vrouwtje,

Het is heden half vier en zo juist heeft men ons bekend gemaakt, dat wij om 6 uur voor onze Hemelsche Rechter moeten verschijnen.

Ik kreeg nog de gelegenheid om deze brief te schrijven en doe dit derhalve gaarne.

Een Pfarrer is hier, die ons het laatste, helaas voor mij ook het eerste avondmaal zal toedienen. Ik zal dit eten in de overtuiging, dat het sterven van Jezus zoveel zwaarder is geweest dan het mijne en daarenboven zoveel nuttiger !.

Het stofje dat wij zijn heeft op aarde niets te beduiden, wij hebben ons zoveel verbeeld en ons zo druk gemaakt over nietswaardige protsige aardsche zaken en daarbij onze opdracht als een kind van God, als een getuige van Jezus te moeten leven, totaal vergeten.

Ik weet dat Hij mij alles heeft vergeven en ik ga in de wetenschap, dat ik een zondaar ben, maar dat Christus voor mij is gestorven.

Je brief van 2 Juli heb ik ontvangen en doorvoelt de groote smart die uit deze weinige woorden sprak.

Ja moesje, ook mijn tranen waren mij tot spijzen, onze God weet echter wat wij noodig hebben.
Alie, zoek je troost bij den Heer, die ook al je zorgen zal dragen en zelfs jou daarbij !

Vrouwtje ik geloof niet dat ik deze brief vol krijg, ik heb te weinig woorden voor het groote moment. Groet de kinderen, mijn Annie, mijn Henkie en mijn Emmie.
Weet allen, dat mijn laatste gedachten bij jullie zullen zijn.

In mijn koffer vind je een preekenbundel, waarin ik enkele aantekeningen heb gemaakt en die mijn zienswijzen van de laatste maand weergeven. Heb geen wraak gevoelens. Hij die alle dingen bestuurd, zal ook hier de weg aangeven, voor jou, voor de kinderen, voor ons vaderland !

Groet alle vrienden en familie, Vader, Zus, Jaap, zoo je Geurt nog ziet ook hem en zijn vrouw en kinderen. Net en Jan en de kinderen, Harrie en vrouw. Ook zijn vrienden, Verhoef, Groen, Daan en Jeanne, Toos en Hennie, deze laatsten ook voor hun laatste woorden op je brief. Dat de kinderen mij niet kunnen schrijven, begrijp ik volkomen. Laat hen echter opgroeien in het licht van het Evangelie, laat ze zien dat aardsche roem niets te betekenen heeft en dat in het licht van Jezus, in het licht van Zijn daden, onze daden, een slechts gekruimel is. . . . . .

Het is 5 uur, wij hebben zojuist HET brood gebroken en DE wijn gedronken.
Als gewassen in zijn bloed komen wij voor onze Heilige Rechter in de wetenschap, dat ik tekort geschoten ben op alle gebied, te kort voor jou, voor mijn kinderen, voor onze kinderen, te kort geschoten voor mijn vader, mijn zuster enz. enz.

Ik kom ruimte te kort om alles op te sommen, maar God, mijn Vader en Christus zal mij vergeven, neen heeft mij vergeven ! Dat onze gedachten in één zullen vloeien, zoals ons leven dit heeft gedaan, weet ik. Uit Joh.14 lazen wij zojuist: “In het huis mijns Vaders, zijn vele woningen, ik ga heen om plaats te bereiden.”

Vrouw en kinderen aan die zijde hoop ik jullie allen terug te zien.

Dank vrouwtje voor alles wat je voor mij bent geweest, vergeef mijn tekort komingen en vertrouw op God, die alles ten goede zal keren.

Lief vrouwtje, lieve Alie, lieve moesje een innige omhelzing en vele zoenen van je innig liefhebbende man.

Dag allemaal.
Frans

Op 9 juli 1942 werden de volgende personen gefusilleerd in Fort Rhijnauwen bij Utrecht